Het onzichtbare leven van Addie LaRue – V.E. Schwab

Vijf sterren, en dat blijft zo na een tweede keer luisteren. Het onzichtbare leven van Addie LaRue is literaire fantasy over een jonge vrouw die in 1714 een deal sluit met een wezen dat alleen na zonsondergang antwoord geeft. Het sterkste vind ik het concept: de vloek zelf, en de strijd tussen Addie en Luc die het hele boek door blijft terugkeren. Mijn grootste bezwaar is het tempo. Het verhaal is enorm traag, en op sommige momenten voelde het luisteren zelfs uitputtend.

Waar kun je Het onzichtbare leven van Addie LaRue luisteren of lezen?

Dit boek staat op vrijwel alle grote diensten. De Nederlandse luisterversie en het Nederlandse e-book vind je bij Storytel, Nextory en BookBeat. Het Engelse e-book staat er ook bij. Wil je de Engelse luisterversie, dan kom je uit bij Apple Books.

Let op bij Kobo Plus: welke titels in het abonnement zitten verandert regelmatig. Controleer dus even of het boek er op het moment van lezen nog in zit.

Bij Nextory krijg je met de code Jufjannie40 veertig dagen gratis. Dat geldt alleen voor nieuwe gebruikers. Bij zestien uur luisterduur haal je dit boek daar ruim binnen.

Waar gaat Het onzichtbare leven van Addie LaRue over?

Wat dat in de praktijk betekent is heftiger dan het klinkt. Zegt iemand tegen haar “wacht hier, ik kom zo terug”, dan gaat die persoon de deur uit en is Addie weg uit zijn hoofd. Alles wat er net tussen hen gebeurde is verdwenen. Ze zal nooit weten wat die ander voor haar had willen doen.

Wat kan Addie wel en niet door de vloek?

Ze kan geen spullen hebben en geen eigen huis. Wat ze wil houden raakt ze kwijt of verdwijnt vanzelf. Alleen de houten ring komt altijd bij haar terug, hoe vaak ze hem ook weggooit. Dat is geen troost maar een ongewilde herinnering aan het zoveelste verlies.

Ze kan niet schrijven en niet tekenen. Morst ze wijn, dan trekt de vlek vanzelf weg. Ze laat geen enkel bewijs van haar aanwezigheid achter. Stelen kan wel, want dat is een anonieme daad. En ze kan nooit meer iets vergeten. Ze onthoudt alles, dus ze weet precies wat ze voor eeuwig moet missen. Omdat ze niet kan sterven zijn haar grootste angsten dat ze gevangen raakt of levend begraven wordt.

De duisternis maakt geen geheim van zijn bedoeling. De vloek is zo gemaakt dat elk jaar als een heel mensenleven aanvoelt, dat ze in elk van die levens vergeten wordt, en dat haar pijn nergens toe leidt. De jaren moeten als gewichten aan haar enkels gaan hangen tot ze het opgeeft. Dat is precies waar het om draait: hij wil haar ziel, en hij wil dat ze die zelf komt brengen.

Wat me het meest raakte aan Addie LaRue

Hoe onnodig haar offer achteraf blijkt. Haar wens zelf is goed te begrijpen: ze wil zelf bepalen hoe ze leeft, zonder dat haar ouders haar uithuwelijken. Het tragische zit erin dat ze de hulp van dat wezen als haar enige uitweg ziet. Wat ze krijgt is een vervloekt leven. En dan komt ze er zelf achter dat ze net zo goed van huis had kunnen weglopen en jongenskleren had kunnen aantrekken. Haar wens was dan gewoon uitgekomen. Het leven zou even zwaar zijn geweest, maar dan zonder de vloek van vergetelheid. Dat besef is wat mij het hardst raakte.

Het beeld dat daarbij hoort komt uit het boek zelf. Ze wilde geen bloem zijn die geplukt wordt, maar een boom die aan zichzelf toebehoort. En toen kwamen er mensen met bijlen, die haar hebben gekapt en weggegeven.

Mijn gedachten: ze krijgt uiteindelijk precies de vrijheid waar ze om vroeg, maar ze kan nergens meer wortelen. In die tegenstelling zit wat mij betreft het hele boek.

En dan is er nog iets dat me na twee keer luisteren nog steeds bijblijft: Addies weigering om zich gewonnen te geven.

De sfeer van Het onzichtbare leven van Addie LaRue in beeld

Dit is een boek dat je vooral op sfeer leest. Het plot beweegt langzaam, de toon is melancholisch, en de eenzaamheid zit in bijna elke scène. Daarom werkt een moodboard hier goed: het laat in één beeld zien wat een samenvatting niet overbrengt.

De woorden die dit boek voor mij samenvatten: melancholisch, eenzaam, vergetelheid, driehonderd jaar, geen spoor achterlaten.

De personages en relaties in Het onzichtbare leven van Addie LaRue

De cast van dit boek is klein, maar de opbouw is dat niet. Het verhaal loopt over twee verhaallijnen die elkaar afwisselen: het heden, en de driehonderd jaar daarvoor. Daar draaien drie personages omheen: Addie zelf, Luc en Henry.

Luc is daarbij geen achtergrondkracht of vaag noodlot. Hij is een echt personage, degene met wie ze de deal sloot, en hij keert steeds terug. In de karaktermap hieronder zie je hoe de twee verhaallijnen naast elkaar lopen en hoe die drie met elkaar verweven zijn.

Hoe klinkt het luisterboek van Addie LaRue?

Ik luisterde de Nederlandse versie, ingesproken door Dafne Holtland. Die is ruimvoldoende. Dat was mijn oordeel in 2021 en daar blijf ik bij.

Als ik had kunnen kiezen had ik de Engelse versie genomen. Dat is een persoonlijke voorkeur. Heb ik beide opties, dan kies ik meestal Engels, omdat ik daar zelf gemiddeld betere luisterervaringen mee heb. Vooral als het gaat om verschillende personages goed uit elkaar houden. Die keuze was er hier alleen niet: op Storytel staat op dit moment alleen de Nederlandse luisterversie. Wil je toch in het Engels luisteren, dan kan dat via Apple Books.

Waar je rekening mee moet houden is het tempo. Op de momenten dat het verhaal traag aanvoelt, en dat zijn er nogal wat, merk ik dat ik met mijn hoofd snel afdwaal. Dit is dus geen luisterboek dat je er zomaar bij doet. Rustige avonden en lange wandelingen werken het beste. Schoonmaken of koken kan, maar reken erop dat je af en toe een stukje terug moet spoelen omdat je even weg was.

Wat maakt Addie LaRue sterk — en wat minder?

Vijf sterren, en tegelijk een tempo dat me soms uitputte. Bij dit boek staan die twee dingen naast elkaar. Het concept is wat mij betreft sterk genoeg om dat te dragen.

Is Het onzichtbare leven van Addie LaRue iets voor jou?

Voor de duidelijkheid vooraf: ik vind dit geen romantisch boek. Het gaat over het leven van een vrouw die een ander leven had willen leiden, en over haar strijd met de duisternis. Wie hier een romantasy verwacht, komt bedrogen uit.

Welke boeken lijken op Addie LaRue?

Er is één boek dat ik hier echt naast wil leggen, en dat is van dezelfde schrijfster.

Begraaf mijn botten in de nachtelijke grond · V.E. Schwab

Deze twee boeken hebben dezelfde kern. Allebei gaan ze over jonge vrouwen die weigeren het vrouwenleven te accepteren dat al voor hen is uitgestippeld. Allebei krijgen ze een onnatuurlijk lang bestaan, en allebei ontdekken ze dat vrijheid een prijs heeft. Ze springen door grote periodes heen en gebruiken het bovennatuurlijke vooral om menselijke verlangens uit te vergroten. De vraag eronder is in beide boeken dezelfde: wat als je als vrouw geen keuzevrijheid hebt over je eigen leven, wat ben je dan bereid te doen, te kiezen en op te geven.

Het verschil zit in de opzet. Addie LaRue heeft één hoofdpersoon en een veel strakker concept. In Begraaf mijn botten volg je drie vrouwenlevens en veel moreel grijzere relaties.

Welke vind ik beter? Op tempo wint Begraaf mijn botten, want Addie LaRue is echt ontzettend traag. Maar als verhaal vind ik Addie LaRue sterker. Het concept van de vloek, van leren leven met die vloek, en van dat duivelse wezen dat steeds aanwezig blijft, vind ik veel origineler en interessanter dan een vampierbestaan. Bij Begraaf mijn botten bleef ik bovendien heel lang met de vraag zitten wat voor verhaal ik nu eigenlijk kreeg.

Ook de emotionele klap is bij Addie LaRue groter, wat mij betreft. Dat komt doordat haar keuze zo onzinnig blijkt te zijn. Ze komt er zelf achter dat ze andere keuzes had kunnen maken, en dat haar wens het alleen maar erger heeft gemaakt.

Heb je Begraaf mijn botten al gelezen en zit je met vragen over de laatste hoofdstukken? Dan is het einde van Begraaf mijn botten in de nachtelijke grond uitgelegd de pagina die je zoekt.

Mijn eindoordeel over Het onzichtbare leven van Addie LaRue

Vijf sterren, ook na een tweede keer luisteren. Het concept van de vloek en de terugkerende strijd met Luc vind ik erg origineel, en het einde maakt de lange weg ernaartoe wat mij betreft goed. Neem er alleen de tijd voor, want dit boek laat zich niet haasten.

Wat je hier vindt dat een AI-overzicht je niet geeft

• Het moodboard met de sfeer van dit boek in beeld: melancholisch, eenzaam, driehonderd jaar zonder spoor.
• De karaktermap met de twee verhaallijnen naast elkaar en de verbindingen tussen Addie, Luc en Henry.
• De luisterervaring: hoe de Nederlandse versie van Dafne Holtland klinkt, waarom ik de Engelse versie zou verkiezen, en op welke momenten je met je hoofd afdwaalt.
• De sterrenafweging met redenering: waarom dit vijf sterren blijft terwijl het tempo mijn grootste bezwaar is.
• Het eerlijke oordeel over wat niet werkte, inclusief de herhaling die bij dit boek hoort maar wel gaat opvallen.
• Wat de vloek in de praktijk wel en niet toestaat, op een rij gezet.
• De voor-wie-gids op karakter en leesvoorkeur, niet alleen op genre.
• De vergelijking met Begraaf mijn botten in de nachtelijke grond vanuit eigen leeservaring met beide boeken, en waarom ik Addie het betere verhaal vind.
• Wat er veranderde tussen mijn eerste keer luisteren in 2021 en nu, na een tweede keer.