Waarom wij The Electric State op Netflix meteen wilden zien
Leuk dat er weer een film op Netflix staat die we hier thuis allemaal willen zien. Mijn twee tienerjongens zijn meestal nogal kieskeurig als het om films gaat. Daarom ben ik extra blij met The Electric State. Eindelijk weer eens een filmavond met z’n allen!
The Electric State is gebaseerd op het gelijknamige graphic novel van Simon Stålenhag. Wat ik meteen opvallend vond: de film duurt een stuk langer dan het boek eigenlijk vertelt. Dat is wel iets om rekening mee te houden. Vaak betekent dat namelijk dat er extra scènes of verhalen zijn toegevoegd die niet in het oorspronkelijke boek staan.
Ben je benieuwd naar het originele boek waar deze film op is gebaseerd?
👉 Bestel het boek bij bol.com
👉 Bekijk het boek op Amazon
👉 Luister naar het audioboek via Nextory (hier vind je alle 3 boeken van deze serie!)
Waar gaat The Electric State over?
Het verhaal van The Electric State gaat over Michelle en haar broertje Christopher. Michelle is een weesmeisje dat van pleeggezin naar pleeggezin gaat. Ze heeft haar ouders en broertje verloren bij een auto-ongeluk. Vroeger kwam ze lief en netjes over, maar nu laat ze haar rebelse kant zien – dat zie je aan haar kleding en haar houding.
De wereld waarin ze leeft is flink veranderd. Net zoals wij tegenwoordig bijna vastgeplakt zitten aan onze telefoon, dragen mensen hier een neurocaster. Daarmee kunnen ze zich in een beter leven wanen. Sommigen splitsen zelfs hun hersenen: het ene deel gaat werken of naar school, terwijl het andere leuke dingen doet in een virtuele omgeving.
Op een dag komt er een kleine robot haar kamer binnen. Hij zegt dat hij bestuurd wordt door haar broertje. Christopher blijkt niet overleden te zijn, maar ontvoerd door een dokter met een bril. Samen gaan ze op zoek naar zijn lichaam. Dat levert flink wat spannende momenten op, want robots zijn na een grote oorlog verboden. Ze mogen zich niet meer onder de mensen begeven. Als ze worden ontdekt, worden ze vernietigd – en de mensen die hen helpen worden zwaar gestraft. Er zit dus een robotjager achter ze aan.
De scannerwereld van The Electric State: leven als een zombie
De wereld in The Electric State ziet er zorgwekkend uit. Mensen lijken wel zombies. Zo ligt er ergens iemand op straat, met een scanner op zijn hoofd, aangesloten op een laadpaal. Hij trekt zich niks aan van wat er met zijn lichaam gebeurt – hij is compleet verdwenen in de wereld van zijn scanner.
Overal zie je hetzelfde: mensen geven niet meer om hun lichaam, hun huis of hun buurt. Ze brengen bijna hun hele dag door in de scanner en zien de echte wereld nauwelijks nog.
De dystopische wereld van The Electric State
The Electric State laat een dystopische versie van onze wereld zien. In 1955 bouwde Walt Disney robots om bezoekers in zijn park te vermaken. Vanaf dat moment ging het snel. Robots werden in massaproductie genomen en deden steeds meer werk dat mensen zelf niet meer wilden doen.
In 1991 brak er een oorlog uit tussen de robots en de VS. Die duurde twee jaar. Daarna werden meer dan 6000 robots opgesloten in een afgesloten gebied in het zuidoosten van de VS: de Exclusiezone. Dat gebied hoort bij Sentre, het bedrijf achter de neurocaster.
Het verhaal speelt zich af in 1994. Je ziet het leven van Michelle in haar woonomgeving, maar ook de gevaarlijke wereld van de robotzone. De gewone wereld ziet er allesbehalve prettig uit. Straten zijn vervallen, overal hangen lelijke kabels en constructies van Sentre. Op school is de leraar niet fysiek aanwezig, maar verschijnt een gezicht op het scherm van een drone. De leerlingen dragen allemaal een neurocaster. Echt contact tussen mensen lijkt iets van vroeger.
In de robotzone leven robot scavengers. Ze jagen op andere robots om onderdelen te stelen. Ze komen over als psychotische roofdieren. Zelfs als je een mens bent zonder robotonderdelen, wil je maar één ding: zo snel mogelijk wegwezen.
Robotgeschiedenis in The Electric State: van Disney tot oorlog
In deze film zie je heel veel verschillende soorten robots. Sommige zijn klein en schattig, andere juist indrukwekkend groot en krachtig. Ze zijn bereid te vechten voor hun rechten en hun vrijheid. Voor ons als kijkers levert dat natuurlijk geweldige beelden op.
In het begin van de film zie je in een paar korte nieuwsfragmenten hoe het allemaal begonnen is. De robots zijn ooit gebouwd om mensen te helpen. Het begon met Disney in 1955, met robots die leuke interactie moesten hebben met bezoekers in het park. Daarna zijn ze in massaproductie gegaan, vooral voor werk dat mensen zelf niet meer wilden doen.
Maar de robots konden zelf nadenken. En dat deden ze ook. Ze zagen in dat ze alleen maar als werkslaven werden gebruikt, zonder recht op eigen keuzes. Dus kwamen ze in opstand. Ze wilden zelf bepalen wat ze doen, net als mensen. Dat leidde tot een oorlog. Uiteindelijk hebben de mensen gewonnen, dankzij nieuwe technologie zoals de neurocaster. De meeste robots zijn toen opgesloten in de zogenaamde X-zone, een afgesloten gebied waar ze niet meer tussen de mensen mogen komen.
De sfeer van de graphic novel is donkerder dan die van de film. Bekijk hier het originele boek.
Hoe de neurocaster het leven verandert in The Electric State
De neurocaster verandert alles. Door deze scanner belanden we als kijkers in een vreemde, nieuwe wereld. Het doet me denken aan de serie Severance op Apple TV. Ook daar worden werk en privé compleet van elkaar gescheiden. In The Electric State gebeurt iets soortgelijks: mensen gebruiken de scanner om te splitsen. Met de ene helft van hun hersenen werken ze, met de andere helft genieten ze van hun vrije tijd.
De wereld lijkt ook op die uit Ready Player One. Bijna niemand wil nog in de echte wereld leven. Alles gebeurt in de virtuele wereld. Zelfs als mensen nog fysiek iets moeten doen, sturen ze een drone aan vanuit hun hoofd. Ze blijven zelf thuis, terwijl een robot met hun hersens wordt bestuurd om ergens anders het werk te doen.
Het is een bizarre manier van leven. En in The Electric State zie je wat er gebeurt als zo’n technologie heel normaal is geworden.
Mijn mening
Deze film is lastig te beoordelen. Iedereen beleeft hem anders. Zelfs bij ons thuis lopen de meningen flink uiteen. Mijn man en jongste zoon gaven de film allebei een 2,5 uit 5. Ze vonden de beelden wel prachtig en wilden daarom toch tot het einde blijven kijken.
Mijn oudste zoon gaf 3 sterren. Zelf zat ik nog iets hoger: 3,5. Daar waren ze het thuis dus duidelijk niet mee eens!
Dat verschil in mening komt denk ik door hoe de wereld en de robots eruitzien. Visueel is het echt indrukwekkend. Alleen al daarom zou het een geweldige film kunnen zijn. Maar het probleem zit in de uitwerking van het verhaal. Sommige details zijn gewoon ongeloofwaardig. Waarom is de drone van de robotjager bijna onverslaanbaar? Hij overleeft alles, is razendsnel en weet iedereen altijd te vinden. Ondertussen leggen nieuwere en grotere robots het loodje na één schot. Dat klopt gewoon niet. Zo zijn er meer details die de uitwerking van het verhaal mager maken.
Uiteindelijk blijft het een film die visueel indrukwekkend is maar inhoudelijk tekortschiet.
En dan is er nog het acteerwerk. De acteurs zijn beroemd, maar passen niet goed bij dit verhaal. Dat wordt vooral pijnlijk duidelijk bij de speech aan het einde, die voor mij totaal niet geloofwaardig overkwam.
⭐ Blijkbaar ben ik sneller tevreden dan de rest van het gezin. Maar vooruit, voor het gemiddelde hier in huis houd ik het op 3 van de 5 sterren.
Waar kan je dit boek kopen/downloaden?
- Bol.com: Ebook, luisterboek en hardcover in het Engels.
- Amazon.nl: Hardcover in het Engels.
- Nextory: Luisterboek en Ebook in het Engels.
- Bookbeat.nl: Luisterboek in het Engels.
- iTunes: Ebook in het Engels. De verfilming is te zien op Netflix.
- Audible.com: Luisterboek in het Engels + PDF van het boek.
📌 Als je op een van de links in deze tekst klikt, steun je mijn website – zonder dat het jou iets extra kost.
